|
Op een mooie zomerdag,hoorde ik een
klagelijk gepiep in de tuin, het werd
steeds zwakker, en tegen de avond ben ik
op onderzoek uitgegaan, er bleek een
merelnest in een conifeer te zitten met
vier hele kleine nog kale mereltjes,
waarvan er twee al dood waren.
Ik heb het complete nest uit de conifeer
gehaald, de dode vogeltjes begraven, het
nest uitgemest, in een zogenaamde
hamsterkooi gezet en Jan is wormen gaan
zoeken.
Maar toen begon de ellende, ze waren
hartstikke bang voor me, en ze hadden
honger, ja wat doe je dan??? Voorzichtig
heb ik hun snaveltje open gemaakt en
daar een stukje worm ingedaan, nou dat
ging goed en toen ze eenmaal doorhadden
dat er van mijn niets te vrezen was en
ik alleen maar met lekkere hapjes kwam,
was het ijs snel gebroken.
Het hield wel in dat ik de eerste week
nachtvoeding moest geven.
Maar zie hier de eerste foto, een dag of
tien later, het worden al echte
vogeltjes
en nu is ook te zien dat het beiden
vrouwtjes zijn, dus moeten ze een naam
hebben,
De grootste krijgt de naam Dora en het
kleine achterblijvertje, Deby, een
verbastering van debieltje, omdat ik
denk dat die geestelijk niet helemaal
normaal is, ik weet niet of zoiets
voorkomt in de dierenwereld, maar het is
een vreemd beestje, heeft ook overal
kale plekken,
nou ja wat het precies is kan ik niet
omschrijven maar ik zie er gewoon wat
aan.
|
Hier onder Deby, die het heerlijk vind
om in
mijn hand te zitten, ze mogen nu ook gewoon
vrij
in de tuin lopen, want vliegen kunnen ze nog
niet.
Zou ik ze dat ook nog voor moeten doen???
Ja, ik ben toch maar met vliegoefeningen
begonnen,
vogeltjes op de vinger, zwaaien en oeps, ze
vallen eraf,
maar na een weekje gaat het al aardig en
kunnen ze ongeveer een meter vliegen.
En nu gaan de vorderingen razend
snel........
Dora is zelfs al bij de buren geweest, ik
kon het haast
niet geloven, maar de buurvrouw had opeens
een mereltje
op haar hoofd zitten, nou ja toen was er
geen twijfel meer
mogelijk.
Deby bleef gewoon hier wonen, en bleek
toch niet zo
gek te zijn als ik aanvankelijk dacht.
Achteraf was ze juist heel erg pienter.
Nu twee jaar later woont Dora nog altijd
hiernaast
en Deby is alleenheerser over onze tuin.
Tot het weer voorjaar werd, en toen kwam er
opeens
een charmant mannetje opDeby af, en het was
liefde op het eerste gezicht!Opeens was Deby
een paar weken verdwenen, en O, wonder, daar
kwam plots een trotse moeder haar vier
jongkies laten zien.
We zijn inmiddels bijna twee jaar verder en
als we buiten
komen is ze er direct bij, om te kijken of
er nog iets lekkers
is te halen. Haar mannetje vind het maar
niets dat ze zo
vertrouwd met ons is, en zus Dora ziet het
met lede ogen
aan want wil ze een poging ondernemen
om ook wat
lekkers op te pikken, dan wordt ze met veel
gesnater weg gejaagd.
|
|
|
|
|
